ADENEILANDER

is een verschuilnaam. Ik werd geboren in Den Haag (1944) uit Rotterdamse ouders. Omdat in mijn moeders familie zeebenen voorkwamen, heb ik korte tijd als scheepsjongen-kok op de Rijn gevaren. Ik hooide op de poolcirkel, was boerenknecht in Han Herred, verpleeghulp, droeg een wapenrok voor vorstin en vaderland, zag het leven en de dood als dokter, deed onderzoek, adviseerde over gezondheidbeleid en geniet nu het leven van galeriehouder. Vakmatig publiceerde ik over geneesmiddelen, de bijwerkingen van de dokter en was vooral geďnteresseerd in de achterzijde van de kwaliteit: wat leer je van dingen die fout gaan. Onder mijn verschuilnaam speel ik graag met woorden, met beelden en maak een muziekprogramma voor een lokale omroep.

Het spelen met woorden verschilt niet wezenlijk van componeren of schilderen. Een woord, een penseelstreek of een serie noten geeft een waarneming weer, een moment van voorbijgaan of een emotie. Het drukt uit hoe ik de wereld om me heen beleef en vertaal in mijn denken, voelen en handelen. Mijn spelen met woorden is gebaseerd op mijn ontdekkingsreizen door de tijd, de wereld en het leven. Ik ben voorbijganger en voyeur. Ik maak er foto’s van. Waarnemen, vastleggen en verbindingen maken. Lijnen ontdekken, waterscheidingen, cirkels, kruispunten.

In mijn eerste bundel WOESTIJNKIKKERS (2003) maakte ik vooral foto’s van woorden. In de tweede bundel CONGLOMERAAT (2009) breng ik foto’s onder in een soort collage. Oude en nieuwe waarnemingen worden verbonden, gepolijst en in congruerende bewegingen gebracht. Een vulkanisch conglomeraat van teksten, gelardeerd met losse beelden en oneliners als mijn “passacaglia della vita”. Naast mijn zoeken naar basale elementen van mijn leven heb ik de drang om de grenzen te vinden en achter de randen te kijken.

In juni 2015 verscheen de derde bundel: LIJNEN ZONDER BEGIN EN ZONDER EINDE. Reiservaringen en andere emoties, over doorgroeien en ouder worden. Weglaten, loslaten en toch weer kleur aanbrengen in leeggekomen vlakken. lijnen in het leven die pas zichtbaar worden, wanneer je achterom kijkt. Lijnen die soms cirkels worden. Het verleden blijft terugkomen omdat de bestemming mede wordt bepaald door de plek vanwaar je komt.

 

André Tempelaar